جدیدا به هر دختری که به نظرم خوشگل بیاد لبخند میزنم. برام مهم نیست که آشنا باشه یا نباشه. یه فروشنده، یه صندوقدار، یه کارمند بانک، غرق آرایش با موهای مش شده یا توی یک لباس فرمِ ساده.

دخترا می تونن دوست داشتنی باشن خیلی وقتا. می تونن منطقی باشن. فقط باید در مقابلشون صبر کرد. بزرگترین ایراد دخترا اینه که فراموش می کنن از آی کیوشون به موقع استفاده کنن. باید به اونا فرصت داد تا یاد بگیرن و عاقلانه رفتار کنن.

باید بدون خستگی با اونا زندگی کرد. به بحث تکراری و بسیار معروف انواع پرده ی بکارت گوش داد و برای سِت شدن لباسهاشون نظر داد.

برای یه دوست دختر باید خیلی بیشتر از یه دوست پسر مایه گذاشت. دخترا باید احساس امنیت کنن، احساس صمیمیت کنن تا بتونن یک دوست واقعی باشن.اونا باید مطمئن بشن که به هیچ وجه خسته کننده نیستن. و برعکس کاملا دوست داشتنی اند.

 اونوقت حتی برای نیاز های جنسی هم می شه روشون حساب کرد.

اتاقمو مرتب کردم. چند تا قفسه به کتابخونه ام اضافه کردم و همه ی کتابامو بر اساس اندازه، توش چیدم.

نظم بهم قدرت می ده که صبور باشم.

 که با حوصله منتظر آینده باشم.

 که قسمتی از وقتمو صرف کنم برای مرتب کردن .

 برای چیدن.

برای جمع کردن.

و این بهم کمک می کنه که گذشت زمان رو حس نکنم.

خوش به حالم.

آخرین باری که بهم زنگ زدی بدجوری به هم ریخته بودی. گفتی " به این ترانه های جدید که گوش می دم یادِ خودم می یفتم."

چیز عجیبی نبود.حال و روز خیلی از شاعرای این دوره،حال و روز کسیه که شکست خورده و بدجوری حالش گرفته شده.

باهام حرف می زدی و من از اینور خط بغضمو نگه داشته بودم. گفتی که خواب دیدی داری وضع حمل می کنی و به شدت درد می کشی. بهت گفتم ای بابا! این که تعبیر خیلی خوبی داره!

همینجوری این حرفو زدم.من از تعبیر خواب هیچی نمی دونستم.اما تو خوشحال شدی. گفتی که از صحبت کردن با من انرژی گرفتی.گفتی که امیدوار شدی.و خداحافظی کردی.نگفتی برای همیشه میری. اما رفتی.